Genelde 200 tekil ziyaretçi ve 500-600 civarı sayfa görüntüleme olurken bu eklemeden sonra sayılar sürekli olarak arttı. Günlük tekil ziyaretçi sayısı 30-60 arası sayfa görüntüleme sayısı 200-300 artış gösteriyordu ve bu artış artan bir ivmeyle devam ediyor.

Demek ki arama motorları siz kaçsanız da sizi buluyor ama siz kendiniz gidince herşey çok daha güzel oluyor.

Bir iş üzerinde uğraşırken basit bir dizi üzerinde aradığım elemanın satır sayısını ya da dizi indexini elde etmem gerekti. eski usül bunu herhalde şöyle yapardım:

int bulunanIndex =-1;

for(int i=0;i<dizi.Lenght;i++)
if(dizi[i]==aranan)
bulunanIndex=i;

Bu çözüm gayet güzel ve basittir ama yanlızca o indexi bulmanıza yarar, daha fazlası değil.

Aşağıdaki linq metodu ile diziden indexlenmiş bir dizi elde etmiş oluruz.

for(int i=0;i{Eleman=eleman,Index=id});

Burda eleman dizinin bir elemanı, id ise Select metodu içinde dahili olarak kullanılan döngünün indexeri. Biz burdan Eleman ve Index propertylerine sahip bir sınıf elde ediyoruz. Ve daha sonra bu sınıfı indexi üzerinde sorgu yapabileceğimiz bir Linq sorgusunda rahat rahat kullanabiliyoruz.

var sonuc = from x in indexlenmisDizi
where x.Eleman.Contains(” “) && Index>23
select x;

Kolaylıklar, güzellikler…

Kendi yazdığınız ve ağ işlemleri için kullandığınız MyNetworkAdapter isimli bir sınıfınız olsun. Bu sınıfa adresi verilen bir sayfanın kodunu çekme gibi kullanışlı bir özellik eklemek aklınıza geldi. Bunun için yapmanız gereken tek şey aşağıdaki gibi bir kodu -tabii ki namespace ve scope uyumluluklarına dikkat ederek- eklemek.


public static class MyNetworkAdapterExtension
{
public static string GetHTMLSource(this MyNetworkAdapter adapter,string url){
string source;
using(WebClient wc =new WebClient(url))
{
source = wc.DownloadString(url);
}
return source;
}
}

Yukarıdaki basit kodda dikkat edilmesi gereken hususlar:

1. Yazdığınız class static olmalı
2. Metod static olmalı
3. Metodun ilk parametresi this anahtar sözcüğünü içermeli ki hangi sınıf ile bağlantı kurabildiğini bilsin derleyici
4. Sanırım bu kadar

Bu kodu projenize ekledikten sonra yapmanız gereken başka bir noktada sınıfınzdan bir örnek yarattığınızda işbu metodu gönül rahatlığı ile kullanmak. Örneğin:

MyNetworkAdapter adapter = new MyNetworkAdapter();
string src = adapter.GetHTMLSource("http://yesilvadi.wordpress.com");

Bu zamana kadar GetHTMLSource isimli bir metoda sahip olmayan sınıfımız sorunsuzca çalışacaktır.

Minik bir huzur duydum ilkin ve hemen üye oldum. Giriş yaptıktan sonra ekranda şikayet yaz butonuna bastım bir ekran açıldı, ordan da giriş yapmamı istiyordu, ilgilerimi yadım ve butona bastım, ama giriş yapmadı, sonra tekrar, sonra tekrar ve tekrar. Hayır giriş yapmıyordu. Herhalde ir sorun var deyip önce üye sayfam denilen yere, daha sonra da sitedeki olsı sorunu bildirmek için iletişim kısmını girdim. Her iki sayfa da bomboştu.

Açıkçası bu kadar mühim bir iş yapan sitenin teknik olarak bu kadar zaıf olmasını kabul edilemez buluyorum. eğer sorun teknik bir hata değil de kullanıcının şikayet girmesinin önüne geçmeye yönelik bir girişimse bu resmen mide bulandırıcı bişey. Daha önce bu sitenin büyük şirketlerle anlaşmalı bir şekilde şikayetleri susturup mutlu sonuçlandırdığını duymuştum ama insanları şikayet girme konusunda da bezdirmek…

Evet şikayetvar.com’dan şikayetim var ama bunu söyleyecek uygun bir platform yok. Acaba bir şikayet iletme platforu da biz mi kursak?

Windows işletim sisteminin herkesçe kolay kullanıma sahip olduğu iddia edilir. Bunu bir de windows mobile için söyleyin bakalım. Bence hem Windows XP hem de Windows Mobile 6.1 gayet karışık bir konfigürasyon sistemine sahip. Neyse sakin kafayla problem etmediğim bu sorun “hemen aldığım şu 3g paketini kullanayım” heyecanı ile birleştiğinde tam bir felakete sebep oluyordu az kalsın.

3g paketini aldık, telefondan data connection’u açtık ve her seferinde Avea Tr Edge bağlantısı ile bağlantı yaptığını gördük. Hız testleri yaptık ki en fazla 200 küsür kb/s bir hızı görebiliyoruz. Zaten telefonda sürekli Edge ye bağlanmasını bir türlü anlamıyordum. 3g için ayrıca bir konfigürasyon yapılmadığını biliyordum ama Edge’ye bağlanıyorum deyip de 3g bağlantısını kullanmasını aklım almıyordu. O berbat hızı görünce ve 2 küsür saat her türlü modem, proxy, vpn vb bağlantı türleri ile uğraşıp da yapamayınca içimden kötü kötü sözler geçirmeye başladım. İşler gittikçe sarpa sarıyordu ve bütün bunların sorumlusu olarak Avea’yı görüyordum. Ha bir de Microsoft. Nasıl bu kadar berbat ve kullanışsız bir işletim sistemi yapabilirlerdi ki?

Sonra bütün ümitlerimin tükendiği o noktada bir ışık gözüme çarptı.Aşağıdaki resimde de gördüğünüz üzere programlar listesindeki basit bir programcık (İnternet Sharing) kafamda canlandı.

“Ahh ahmak kafa” interneti paylaştırmak istiyordum tabii ki. Bence binlerce bağlantı türleri vs oluşturup da bunu bilgisayara tanıtma yoluna gitmiştim. Az kalsın gridnetwrok kuracaktım ama hala 3g bağlantım sağlanmamıştı (tabii ki şaka)

Neyse efendim bu küçük programcık ile ister USB ister Bluetooth yoluyla telefondaki interneti bilgisayarım (veya başka bir cihaz) ile baylaşabildiğimi anlamış oldum.

Tabi hala halledemediğim bir sorun vardı. Neden hızım edge seviyelerinde idi. Bunun için bütün bağlantı ayarlarımın anasını ağlattım. Bazen bağlantı için Avea Data Wap bağlantısını kullanıyor ve birkaç kontörü uçuruyordu. Tam delirmek üzereyken bütün ayarların tekrar Avea sunucularından gelmesi için Bağlantılar (Connections) kısmından Bağlantı Kur (Connection Setup) programcığını çalıştırdım ve data connection (gprs,wap bağlantılarını) tekrardan istedim. Telefonumu yeniden başlattım. Ve ta taaam. Her daim E olmakta direnen bağlantı simgem H (herhalde HSDPA) oldu ve ben 3 megabitin üstünde bir 3g bağlantısı tecrübesi yaşamış oldum.

Bu arada Avea’ya salladığım sözler (çok değil ama) muhatabı tarafından hak edilmemişti. Ayrıca belirtmek isterim; kötü söz sahibinindir, yani benim. Bağlantım kopmadığı müddetçe bu sorumluluğu seve seve alırım.

Umarım siz benim gibi dalgınlık, kızgınlık ve acelecilik gibi dallamalıklar yapmaz sadece işin keyfini çıkarırsınız.

Son sıralarda farkettiğim bir konu beni “üzüldüm, sonra üzüldüğüme üzüldüm“  durumuna düşürdü. Zira bir hatamı farketmiş, o hatayı farkedince kaçırdıklarımı fark etmiş, bu seferde ümitsizliğe kapılmış ve bu da olunca elden ayaktan düşmüş bir vaziyete gelmiştim. Her neyse şimdi kendimi toparlama sürecine girdim sanırm. En azından “hıı demek böylemiş (meselenin farkına varma durumu), o halde (atılım yapılıyor) bunu düzeltmeliyim. Şuradan başlayayım (işte oluyor)” adımlarını birer birer attım.

Efendim eskiden bilgisayar deyince akan sular dururdu benim için. Şimdi ise iş, iş ve ve iş geliyor aklıma. Bitmeyen işler, yapılacak işler, biten işler, beğenilen işler, kabul görmeyen işler, alınamayan işler ve istenmeden alınan işler ve diğer işler. Bilgisayar mı, iş işte…

Yok durumu anlatış şeklim benim böyle, ümitsizlik değil bu. Hala eskli güzellikler de var yeni ortaya çıkanlar da ama ilk heyecan kaybolalı epey vakit geçti ben onun yasını tutuyorum.

Bir zaman takip ettiğim haber siteleri, forumlar, günlükler vs hep bir sebepten ötürü kendilerine soğuduğum için bir daha asla uğramadığım mekanlar haline geldi(gelmiş.) Hal böyle olunca özellikle son dönemde internette dolaşayım dediğimde girebileceğim bir web sayfasının yokluğundan şikayet eder hale gelmiştim. Takip ettiğim günlüklerin yazarları birşeyler eklemeyince sinirlenir olmaya başlıyordum.

“Hey gidi günler. Eskiden şu siteye bakardım” deyiverdim fazlamesai.net i görünce geçende. Bir zamanlar ne de sıkı takip ederdim. Şimdilerde eski heyecanımı tekrar kazanmak için bi daha giriyorum ama o zamanki gibi olmuyor tabi.

Linuxçu camianın ne de hoş ortamları vardı. Şimdilerde linuxu “birilerinin ilgilendiği şeyler” olarak görüyorum. Microsoft’un sitesini bile benim için “belli bir kesim”in bişeyi olarak görürdüm ama şimdi sadece bir web sayfası benim için.

Burada sanıyorum sorunlardan biri bunca zaman geçmişken benim hala o kadar heyecan verici şeylere bir katkımın olmayışı. Bunu taa en başından beri istememe rağmen bir türlü üretim girişimlerimin sonunu göremedim. Bir aidiyet problemi yaşadığımı sanıyorum. Zira hem o kadar zaman bunlar benle alakalı diyeceksin, hem de “ee sende neler var” sorusuna bir cevap veremeyeceksin. Sonuçta internette sörf yapıp son habeleri almak, yeni ve ilginç programları kurup kullanmak, tuhaf bilgiler öğrenip başkalarına anlatmak eğer ömür olsa belki bin yıl yapıp da elinize hiçbirşey geçirmeyecek uğraşlar. Ama ne zaman ki son tanıtılan programlardan birinde adınız bu işi yapan listesinde olur o zaman gündem oluşturur, paylaştığınız şeyin bir üyesi olur, maçta ilk 11e girer, hiç olmazsa klübede yedek beklersiniz. Tribünler hep para verenler için olduğu müddetçe alacağınız keyif paranız oldukça devam edecektir. Buradaki “para” kelimesini gerçek hayata uyarlarsak, gerçek para, zaman, sağlık, sabır veya başka değerli şeyleri koyabiliriz. Şimdi bütün bunların tükenmesi karşılında aldığm şey o “anlık keyif”ten daha fazlası olmalı değil mi?

Bütün bu iç karmaşasını burada paylaşmamın sebebi ise bende daha önce hoş hisler uyandıran Paul Graham‘ın Nasıl Başlamalı? yazısının bence ikinci kez biraz daha farklı hisler devşirmesi.Yok öyle startup felan peşinde değilim ama bir ders çıkardığımı söyleyebilirim. Fikirler, teknikler-taktikler, insanlar, girişimler felan herşey iyi de iş nerede diye sordum kendime.

-İş nerede?

Yazıya devam tarihi eylül 2009

-İşte burada!

diyebileceğim bir zaman dileğiyle ayrılmak istedim ve yazıyı bu kısımda nadasa bıraktım. Üzerinden o kadar vakit geçti ve müjde: “Ben askere gidiyorum”

Müjde bunun neresinde diyeceksiniz? Kaçıyorum arkadaşım, kaçıyorum. Olmadı birinci raundda. İşte bu yüzden iş, iş ve iş bölümünü bir çiş molası ile bitirmek ve geri döndüğümde üzerinden bin yıl geçmiş gibi hissettiğim şeylerin üstüne yeni hayaller kurmak istiyorum. Ne yapsam şuanı değiştirmeye başlayamayacağım için kendimi ve zamanı değiştirip tekrar başlamanın bir yolunu seçmiş bulunuyorum. Her ne kadar bunu kaçmak diye isimlendirsem de bir tatil kaçışı olduğunu da ifade etmeliyim ki yanlış anlaşılmasın. Dönünce herşeyin daha güzel olacağını umuyorum.

Peki ne yapabilirim dönünce:

1. Hep yapmak istediğim Google Labs tarzı mini uygulamalar. Dünyayı yeniden keşfetmeye gerek yok, bir takvim herkese lazım ama kolay kullanım ve ekstra minik bir özellik hayat kurtarır.
2. Küçük işletmeler için küçük ihtiyaçları karşılayacak kaynak/stok/zaman vb şeylerin yönetimi için programlar.
3. Hep yapmak istediğim windows mobile, iphone ve android için çok az iş yapan ama çok kullanışlı uygulamacıklar. Bunları yapmanın ileride yapabileceğim daha geniş çaplı uygulamaların adaptasyon aşamasında yol gösterici olacağını düşünüyorum.
4. Şimdi hatırlayamadığım başka küçük ama heyecan verici şeyler.

Hadi hayırlısı deyip yine ara veriyorum.

Şimdi filmi küçük ekrandan izlemiş ve hayretler içinde kalmışken hatamı nasıl telafi edebilirim acaba diye düşünüyorum. Sanıyorum sadece bunun bir hata olduğunu itiraf ederek yetinmek zorundayım.

Her neyse; tarih bilgime güevenemediğim için sizi devrim arabaları konusunda bilgilendirmek için ancak vikipediye yönlendirebilirim. Özetle Cemal Gürsel başa geçtikten sonra yüzde yüz türk malı bir otomobilin üretilmesi ister ve 4 buçuk ay gibi komik bir sürede bunun bitirilmesini emrder. Mühendislikten az çok anladığımı iddia ederek bunu kabul eden mühendisleri o zaman için deli kabul etmek tamamen mantıklıydı diyebilirim. Ama topu topu (yuvarlak hesap) 10 mühendis ve bir kaç düzine işçi ile Türkiye’de daha önce hiç yapılmamış bir mühendislik ürününü başarıyla ortaya çıkarmış bu deli arkadaşlar. Hepsinin ellerinden öpüyorum.

Gelelim bu tarih parçasının filmini çekmeye cesaret eden Tolga Örnek‘e.  Başka bir projede adının geçtiğini hiç hatırlamıyorum. Ancak cesaret edip de giriştiği bu işin amatörce olmadığını itiraf etmek gerek. Kamera ve müzik konuları sıkıntılı olsa da anlatılmak istenen pürüzsüz sunulabilmiş, yarım kalan kısımlar yok, rahatsız edici senaryo hataları yok, eksik altparçalar yok, ucu açık bırakılmış kısımlar yok, ve başka tatminsizlik oluşturacak unsurlar da yok. Bunlar çoğunlukla son dönem filmlerinin vazgeçilmez gıcıklıkları, o yüzden özellikle madde madde sıraladım.

Dediğim gibi kamera sıkıntılı, öyle duruyor orda, özenle yerleştirilmemiş. Müzik derseniz bir güzel parça tutturmuşlar akıllarına geldikçe sesi açıvermişler hepsi o kadar. Keşke en azından sadece bu taraflarına bir Çağan Irmak eli değseydi. Gerçi bu ustanın elinden bu film  komple geçse de olurdu ama bunu istemek Tolga Örnek’e haksızlık olur.

Zamanının politik stresini çok fazla yasıtamasa da mühendis meslektaşlarımın stresini çok güzel anlatabilmiş Tolga Örnek. Zaten siyasi bir kaygının da olduğunu sanmıyorum filmin çekimlerinde. Yoksa kullanılabilecek onca malzemeye rağmen o dönemlere değinmemek bizim bütün bütün adetimiz olmuştur. Belki yönetmenin de hassasiyeti vardı böyle hassas bir konuyu anlatmamak üzerine, bilemiyorum.

Filmde gerçek görüntülerden -o zamanda çekilen fotoğraflardan- birinin bile kullanılmamasından rahatsızlık duydum. Senaryonun gerçek hikaye üzerine kurgulandığını belirten bir ibare ile dahi karşılaşmadım. Bunun bir eksiklik olduğunu düşünüyorum.

Ve bir devrimin liderinin (Cemal Gürsel) öyle şirin aile babası gibi tanıtılmasından rahatsızlık duyduğumu söylemeliyim. Sırf benzini bitti diye bir güzel eserin -devrim 1 otomobili- başarısızmış gibi kabul edilmesinin arkasındaki gereksiz prestij saçmalıklarına da detaylı değinilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bu filmin orada Necip karakterinin bir türlü anlayamadığı bu meseleyi açıklama sorumluluğu vardı bence.  Ne yani millet olarak mükemmeliyetçi miyiz? Prestij konusunda takıntımız mı var? Dikdatörler bu tür şeylerden hoşlanmaz mı? Mühendislik bu tür hataları (hata bile değil benzin yok sadece) kabullenemez mi? Parlementerlerin böyle bir muameleye hakkı yok mu? nedir yani?

Oysa bugün Obama gidip fasta food dükkanından nakit parayla alışveriş yapabiliyor. Erdoğan ata binip de o attan düşebiliyor. Prestij, karizma, disiplin, başarı ve bütün diğer o zırvaların hangisi bu değerli çalışmayı bir kalemde sildirdi, bu sonucun arkasında yatan mantık neydi bundan bahsedilmesi gerekiyordu.

Hadi bundan bahsedilmedi bütün bu çalışmanın yekününü ifade edecek “peki sonradan ne oldu” bölümü konmalı değil miydi? Bir farnsız atasözü der ki: “Bir suçtan kim karlı çıkıyorsa suçlu odur” Neden bundan birkaç yıl sonra yabancı ortaklı kurulan otomobil fabrika ve firmalarından bahsedilmiyor. Neden o her sokağın başında insanların yollarını pisleyen gazetecilerden ve bürokratlardan, onların akıbetlerinden bahsedilmiyor. Yoksa bu filmi sadece benim gibi bir ekip çalışmasından heyacan duyan küçük bir kesim için mi yaptı yönetmen? Sonuçta bütün amaç yalnızca o çalışmayı göstermektiyse büyük bir işe girişilmemiş diye düşüneceğim. Yok ta baştan söylediğim gibi girişilen iş büyükse eksik kalmış dostlarım, baya eksik.

Acaba filmde sık sık bahsedilen özgüven eksikliği hala devam mı ediyor da biz de ciddi ciddi sorgulamaya veya en azından kurcalamaya cesaret edemiyoruz? Bilemiyorum.

Herşeye rağmen mühendislik ve sinemacılık alanlarında umut verdi bu film bana. Bütün eksiklikleri ile saygıyı hakediyor bence. Saygılar efendim…

Önce konuyla alakasız olduğunu sanmıştım ama tam da ingilizce öğrenmekle ilgili tekniklerden daha doğrusu temel yanlışlardan bahsettiğini, hem de çok önemli noktaları yakaladığını gördüm.

İşin tuhaf yanı bu yazıyı hazırlayan kişinin (Ian Przybylinski) bir yabancı olması. en azından ben bunu garipsemiştim ama karşınızda dil uzmanı olduğunu farkedince bunun çok da bir öenmi kalmıyor.

Her neyse bu zat-ı muhterem özel dersler de veriyormuş, belki şimdi değil ama kitabı okuduktan sonra özel ders almayı da düşünebilirsiniz sanıyorum.

Umarım bu kitabın faydası olur.